lachen op de Wartburg

Een leuke ervaring en drie barsten in het scherm van mijn telefoon rijker (ik heb hem niet eens laten vallen, hoe doe ik dat toch), ben ik donderdagavond thuisgekomen van de talenreis naar Dresden.
We zaten wel twee van de vier dagen in de bus en kwamen op de heen- en terugweg respectievelijk twee en één uur te laat aan – iets wat niemand kon verklaren, aangezien er, tenminste op de heenweg, geen file was.

Gelukkig hadden we een niet al te strakke planning; alles was heerlijk ruim genomen, zodat we elke ochtend om acht uur klaarstonden, terwijl het/de museum/rondleiding/andere activiteit pas om 9 uur of later kon plaatsvinden/openen. Op zulke momenten dient men echter alleen even te beseffen dat het de Vrije School betreft, en alles is direct verklaard. Nog een goed voorbeeld hiervan is dat we midden in de nacht of daaromtrent met vijf mensen zonder begeleiding naar onze gastgezinnen moesten lopen, een tocht van zo'n drie kwartier, omdat de bus niet meer reed en de begeleiders naar hun hotel wilden – maar gelukkig kregen we een kaart mee, dus was het eigenlijk helemaal niet onverantwoordelijk.

bijna-aanrijding?

^Ook nog bijna aangereden trouwens

Maar niet getreurd, want ondanks deze onhandige kleinigheden hebben we een super leuke tijd gehad. Ik zat met Wencke in een gastgezin, maar wij zijn veel te ongemakkelijk om in iemand anders zijn huis te leven, wat leidde tot onnodig sluipen naar de douche in de ochtend en stiekem zelf gekocht brood smeren met een schaar op ons bed in de avond.

Overdag hebben we veel gezien, zoals de Wartburg, een aantal musea en een toneelstuk waar niemand iets van begreep – maar de acteurs (allemaal zo rond onze leeftijd) voelden 'm wel helemaal en lieten zich dan ook lekker gaan, dus dat was zeer vermakelijk. We hadden ook vrije tijd, die ik op de eerste dag heb gebruikt om de stad te verkennen – en dan vooral het winkelgedeelte – en op de tweede dag met een paar mensen etend heb gespendeerd bij een burgertentje met een extreem klantgerichte ober die hard zijn best deed fooien op te bouwen.

gezelligheid bij burgertentje

We hebben trouwens ook ons leven gewaagd door de Bastei te beklimmen (ik quote Anniek: “Goed dood als je hier naar beneden valt”), maar er was een prachtig uitzicht, en daar doe je het voor ;)
Weer veel gelachen, twijfelachtige koffie gedronken en ook nog met moeite een bak knoflookyoghurtsoep (was niet eens echte soep trouwens, meer een soort dikke prut) naar binnen gewerkt. En oh ja, shoutout naar onze extreem aardige buschauffeur.

twijfelachtige buschauffeur...?

Twijfelachtig?

hele klasje

Stelletje toeristen

Wencke krijgt die credits

Ze wou extra credits

foto: Anniek van Snellenberg

Deze heb ik niet zelf gemaakt maar goed

muurkunst?!

Muurkunst

Reacties  

# Yrs 07-06-2017 21:11
Ahh heel stukje, moest er hardop om lachen. Alsof ik er zelf bij was❤️
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer

Plaats reactie


Blijf op de hoogte!