De toetsweek is voorbij, de vakantie is begonnen en het lijkt er zowaar op dat het de komende paar dagen zonnig en droog zal zijn. Je snapt dat dit voor mij allemaal wat veel is om te bevatten en daarom sluit ik mijzelf op in een donkere kamer met slechts het licht van de lamp op mijn mijnwerkershelm om de zaak te verlichten, terwijl ik in de vakantieherinneringen duik en zo mijn reislogboek van afgelopen zomer tegenkom, waarin ik een aantal Traumatische Ervaringen aantref. Uiteraard ben ik zo gul deze met jullie te delen.

"Vrijdag 27 juli 2018: Het grote afscheid van Barcelona
 

Deze ochtend verdient een apart hoofdstuk, vandaar deze prachttitel. Het begon allemaal met een wekker die afging om 7 uur ’s ochtends. Geen fraaie start. Vervolgens bleek de supermarkt dicht en de bakker ook. Lang lopen, maar we vonden een andere supermarkt. Obstakel nr. 2: B had alleen zijn pinpas bij zich, en het minimumbedrag om te pinnen was 5 euro. We hadden geen zin om dan maar 300 yoghurtjes te kopen in plaats van 1. Mopperend teruglopen, en dan, als een Geschenk van God: een bakker die open is! Rennen. Binnen blijkt de man onaardig en het minimum pinbedrag (alweer) te hoog. Kapot van hartepijn begaven wij ons terug naar ons huisje. Daar besloot B om met cash terug te gaan rennen naar bakker en supermarkt. Nu alsnog weer te veel ontbijt, dat zou wel weer kreunen worden in de trein. Gelukkig hoefden we niet te rennen naar voorgenoemd voertuig, zoals de vorige keer dat we de trein namen. OF TOCH WEL! B had struggles met Maps (soms spelen ze samen ‘omgekeerde wereld’), en uiteindelijk moesten we toch rennen. Niet handig, aangezien we ook al een beetje geïrriteerd waren wegens een Fiasco met een Te-Volle-Tas. Gelukkig waren we net op tijd om de trein in te springen, waar twee Aardige Mannen ons al opwachtten. Helaas hadden deze Aardige Mannen andere plannen en lieten ons niet in de trein waarbij ‘no reservation required’ was. Ze brachten het wel heel aardig, zoals het Aardige Mannen betaamt, dus dat was fijn: “NO! TRAIN NOT FOR YOU! GO AWAY!” Ik bijna jankend, B schreeuwend en schoppend tegen “DIE WAARDELOZE KUT-INTERRAILPAS”, begaven wij ons desperaat terug naar de stationshal. Gelukkig was daar een vriendelijke en enigszins beduusde info-vrouw die ons wist te vertellen dat de volgende trein al over 5 minuten ging. Daar zitten we nu nog steeds in te stinken van al het woedezweet."

"Zaterdag 28 juli 2018

 
Gisteren kwamen we aan in Valencia. Helaas wel maar weer eens 2 uur te laat. Was niet heel erg, behalve dat Penny, onze Britse host in dit lieflijke stadje, de hele middag weg was. Dus moesten we als echte strijders met rugzakken (die overigens ongeveer 2 keer zo groot waren als wijzelf) op strooptocht door ‘één van de hipste wijken in heel Valencia!’ Weinig van gemerkt, maar misschien hielden de concept stores zich verborgen voor bezwete stinkdieren als wij. Uiteindelijk belandden we in museum ‘Taurino’, gewijd aan de schone kunst van het stiertjemoorden. Wij hebben er kennis gemaakt met de grote trots van Spanje: het stierenvechten. En er ook gelijk een enorme afschuw voor ontwikkeld.
Aan het eind van de middag betraden we Penny’s Lovely Little Home, waar we ook gelijk Lovely Little Penny ontmoetten, een vrouw van in de zestig van het type dat vindt dat men nooit te oud is voor shortjes en croptops. Opmerkelijk was, dat in een hoekje een geestelijk gehandicapte jongen aan het spelen was met kinderspeelgoed. Later bleek dit Penny’s 50 jaar jongere vriend, die overigens, voor zo ver wij hebben kunnen peilen, helemaal fris van verstand is. Wij voelen grote schaamte voor het verkeerd inschatten van deze vriendelijke, doch weinig spraakzame jongeman. Om onze fout te compenseren zullen wij voortaan over hem spreken als ‘Pedro de Jonge God’.
 

Maandag 30 juli 2018
 

Toen wij gisteravond thuiskwamen, vermoeid en ontredderd, wachtte ons een onaangename verrassing. Onze host Lovely Little Penny was namelijk net verstrengeld in een gezellig onderonsje met Pedro de Jonge God. Twee paar verschrikte ogen keken onze kant op bij het openen van de deur, en dekens werden haastig over ontblote lichamen getrokken. “Just sleeping on the couch!” klonk Lovely Little Penny’s hoge stem, schel van schrik, in een vergeefse poging de situatie te redden.
Toen wij even later voor onszelf gingen koken, wandelde Pedro de Jonge God verveeld door de kamer, half aangekleed, en keek zo nu en dan eens in de ijskast.
De bank hebben wij niet meer aangeraakt."

Nou, hebben jullie geniepige lezers je weer even lekker kunnen verkneukelen om onze ellende, dat leek me een prettige start van de vakantie. Tot over waarschijnlijk weer zo om en nabij de 500 dagen. 

Plaats reactie


Blijf op de hoogte!